I opened the pc 30 minutes after it was shut down by my sister. I wanted to go online. But unfortunately, I wasn't able to connect immediately because of some connection problems. I restarted the pc twice. After restarting, I still can't connect to the web, and so I decided to kill time by playing some music, looking for a nice dvd to watch while browsing some pictures.
I chose my aunt's favorite song. I will remember you by Sarah McLaughlin. When the intro played, I burst out crying for some reasons. I miss her. Who in the family doesn't? I cried and cried while going through her photos. Her smiles and all. Including the photos at the wake. I repeated the song 4 times. And still am crying while making this. How pathetic I am.
Back when I was still stuck in Surigao, I made a crime. I made a crime inside my head. I wished for aunt's suffering to pass. I wished that for her to feel no more pain and for us to go home. I've wished that even though she was fighting for her life. I learned a lesson the hard way. The hardest I've possibly ever encountered.
Archie was right. "Savor the moment while she's still alive", he said. But I hadn't done that. I was still thinking of myself. How pathetically selfish!
And this is where I end this post.
P.S.
"Savor the moments with your loved ones while they're still around, you don't want to end up regretting for having not said and done what you ought had done."
Saturday, November 29, 2008
Wednesday, November 26, 2008
Ako, ako, ako, lahat ay tungkol sa'ken.
"kunwari na lang, hindi kita kilala. Para maayos at masaya na ko ulit, db?! Hindi ko iisiping may nasabi ka, at may nasabi ako. Para kahit pakunwari lang, ayos na ko."
tutal akin naman toh, walang pakelamanan ng ilalagay ko. You can say what the fvck it is you want to say but I'll be overly self-centered to ignore it. Aun.
Ang tokwa. basta. un n un.
tutal akin naman toh, walang pakelamanan ng ilalagay ko. You can say what the fvck it is you want to say but I'll be overly self-centered to ignore it. Aun.
Ang tokwa. basta. un n un.
Monday, November 24, 2008
Draw the Line: help, protect and educate
I haven't done some nice blogging lately. If you guys haven't noticed, it's all about me, me, me and yes, me! Which is getting a little in my nerves. I think I need something to kick me in the guts. Geez! A teens dream of romance. Haha! Ergh... Not really funny.
Anyways, he's late. I'm late. We're both late. Damn the heartache! POOF! Back to some sensible blogging.
Do you know the campaign "Draw the Line"? Or the show "Women's Desk" hosted by Rhea Santos at QTV-11?
I actually haven't watched any of it's featured stories, but I don't have to watch it for me to sympathize to those women and children that had been abused; physically, emotionally and psychologically. I don't have to watch it to know how much pain they suffered and endured in the duration of years they had spent with their abusive partners and had to cover their faces when they go out to hide themselves to the eyes to the critical public.
I have never met a martyr in my life, not yet though. My mom's bestfriend has been a victim of abuse. She had been hit, purple and blue as the others may say she had been. She had experienced to be shun away from her very house, and all her children can do was watch. We, too, can only watch and listen to her cries every time she comes to our home to just not tell her story to my mom, but to also seek protection.
After months of being abused, she stood her ground. Her brothers and sisters stood their ground. And we were there to watch and support her, to her battle in court for anullment and all. Enough was indeed enough.
"Draw the line" campaign started on the 19th of May, but I don't know what year.
I bet Rhea Santos, the host of "Women's Desk", had a hard time detaching herself from what she had witnessed during the show, especially when she was pregnant. The depressing stories she has to hear every now and then.
The campaign's aim is to help and protect the women and children from the metal fist of abuse. It also educates these abused women and children of their rights.
(Women's Desk airs every Thursday at 10 a.m. on the QTV Channel. For Draw the Line, call (+632) 926-6598 or 982-7777 local 3034.)
Anyways, he's late. I'm late. We're both late. Damn the heartache! POOF! Back to some sensible blogging.
Do you know the campaign "Draw the Line"? Or the show "Women's Desk" hosted by Rhea Santos at QTV-11?
I actually haven't watched any of it's featured stories, but I don't have to watch it for me to sympathize to those women and children that had been abused; physically, emotionally and psychologically. I don't have to watch it to know how much pain they suffered and endured in the duration of years they had spent with their abusive partners and had to cover their faces when they go out to hide themselves to the eyes to the critical public.
I have never met a martyr in my life, not yet though. My mom's bestfriend has been a victim of abuse. She had been hit, purple and blue as the others may say she had been. She had experienced to be shun away from her very house, and all her children can do was watch. We, too, can only watch and listen to her cries every time she comes to our home to just not tell her story to my mom, but to also seek protection.
After months of being abused, she stood her ground. Her brothers and sisters stood their ground. And we were there to watch and support her, to her battle in court for anullment and all. Enough was indeed enough.
"You don’t have to be a victim to care. You’ve seen it happen. You’ve heard the cries of help. Now, it’s time to speak up."True to what the Malaya had said, You don't have to be a victim to care.
* Malaya - The National Newspaper
"Draw the line" campaign started on the 19th of May, but I don't know what year.
I bet Rhea Santos, the host of "Women's Desk", had a hard time detaching herself from what she had witnessed during the show, especially when she was pregnant. The depressing stories she has to hear every now and then.
The campaign's aim is to help and protect the women and children from the metal fist of abuse. It also educates these abused women and children of their rights.
HELP. PROTECT. EDUCATE. SUPPORT THE DRAW THE LINE CAMPAIGN.
(Women's Desk airs every Thursday at 10 a.m. on the QTV Channel. For Draw the Line, call (+632) 926-6598 or 982-7777 local 3034.)
Thursday, November 20, 2008
reposted: ang gulo!
This blog post came from another of my blogs. Yes, I have multiple blog accounts.
here's the url:
--------------------------------------------------------------------------------------------
I'll be reposting some of my works here.
Works from the past summer.
This blog account has more hits than the other so I decided to repost things here. xp
http://hangingfromagibbetprincess.wordpress.com/
Ang gulo! sobrang magulo! ako, ang utak ko, ang kapaligiran ko, ang gobyerno ng bansang tinitirhan ko, ANG MUNDO! lahat magulo.. sapagkat walang nagkukusang loob na ayusin ang mga gulo na meron sa mundong ibabaw..
IKAW!! OO!! IKAW NGA!! ikaw na may kakayahan baguhin ang mga bagay bagay na hindi tama dito! Ikaw na may kakayahan gumawa ng mga bagay bagay na ikababago ng mga pangyayari na nangyayari sa paligid..
Ako! OO!! ako nga! isa ako sa may mga kakayahang binabanggit ko! Isa ako sa mga sinusubakang baguhin ang mga hindi magandang pangyayari na nangyayari sa mundong ginagalawan ko.. Ako na inaasahan ng pamilya ko sa pag-ahon sa kanila sa kahirapan gaya ng ibang pamilya.. Ako na inaasahan ng aking bansa na tinuturing na pag-asa ng bayan!
Kami, kabataan, na kung tawagin ng mga nakatatanda na pag-asa ng bayan ay nalulugmok sa hirap ng buhay, nalulugmok sa masamang gamot, sa kawalan ng edukasyon. Ang iba sa amin ay nawalan na ng pag-asa. Ang mahihirap kong kasangga na pagod na pagod sa pagbanat ng bawat buto sa kanilang katawan, ako na may kaya sa buhay ay binabanat ang kakayahan ng aking utak sa pag-aaral, sa pagtulong sa maliit na paraan..
Ako, sa simpleng mga post na ganito, nakakatulong ba ko? may pagbabago ba? siguro meron, siguro wala.. sa mga nagbabasa kaya ng aking blog, may nasipa na ba sa pinakasensitibong parte ng katawan nila at nakaramdam ng kahihiyan at guilt?
Sa kasalukuyang nangyayari, binubuksan ko ang aking isipan at iniintindi ang mga bagay bagay nangyayari.. pinipilit kong intindihin, pinipilit ko.. Pero ayoko ng pilitin ang sarili ko! Dahil hindi ko talaga maintindihan kung bakit ganito! Bakit ba may mga sadyang hindi natututo? Bakit may mga taong hindi makalimutan ang mga nakaraan? Bakit may taong gusto gumanti sa nakaraan? Bakit may mga taong hindi magawang disiplinahin ang mga sarili nila para hindi nila nagagalaw ang pera na hindi sa kanila, na hindi nakalaan para sa kanila? Bakit may mga taong ang kakapal ng apog at nagagawa pang humarap sa tao at magsalita ng marami pang kasinungalingan?
Ang gulo.. sobra talagang gulo! Nakakahilo!! Ako’y nagugulumihan sa mga bagay bagay na hindi naman dapat binibigyan dapat ng panahon ngunit nauubos ang 90% ng oras ng tao dahil sa mga hindi naman importanteng bagay..
Sana may masipa, matadyakan, mamura ng post na ito ng magising na!! MAGISING NA NAMAN KAYO!!
PWEDE BA?!
I'll be reposting some of my works here.
Works from the past summer.
This blog account has more hits than the other so I decided to repost things here. xp
I don't know what the effin hell to call this post.
"So the more things remain the same, the more they change aster all - plus c'est la meme chose, plus ca change. Nothing endures, not a tree, not love, not even a death by violence."
- "A Separate Peace" by John Knowles. Page 14. 2nd paragraph. 3rd-4th line.
This, maybe, will be one of those other unorganized blog post of mine. I don't know what happened to me. I just had the feeling that I have to go online and post something, anything! But what will i post?
I've been stuck in this house for days. Actually, a week! And who would've thought I'll still be sane with a week or more of being grounded without my cellphone. Yes! My cellphone. I'm actually not allowed to use the computer too, but as always, I do what's not supposed to be done.
The book, A Separate Peace, made me remember a long abandoned friendship. A 12 year long friendship that love for the same sex ruined it.
Dia, she was my best friend. We've been together for God knows how long. She's a lesbian, and I'm just boyish. We grew up together. She introduced me to a lot of people, including my 4-years-in-the-making love story with a classmate of hers. And then, POOF! Comes the girl of her life. She turned her back on me because of that girl.
Change.
Jonas, a neighbor, he was a good friend. A really really good friend. I don't know what happened. My 11 month long relationship went crashing down in front of me. He was there. Jonas was there to comfort me along with the others. Then things started to get cold between us. I don't know why, what happened?
Change.
Dood. Last night, I had a chat with him via "ym". Some things happened beforehand that is absolutely my fault, And I was sorry for everything I've done. Really sorry! I understand why he got mad at me, and I bet he's still mad at me. I cried that night for all hell's reason. It affected me. He's my dood! For all time's sake! And what he says matters to me, whatever his views on things matter to me. HE matters to me. And that said "things", I've had ignored him. I didn't listen to anyone that "thing".
I should've listened. I should've went home, and maybe, just maybe, I can still go out, still use my phone.
Mosh. My boyfriend. I know our relationship had been hard since day 1. But the hell he cared about it. He says he loves me and I believe it. (*Oh well, whatever happened to, "trust kills chloe you silly bitch." haha!*)
And the rest of the old good friends and loved ones who's still here with me. My ALL TIME BESTFRIENDS, faura girls, sixzters, or is it sexysters now? Haha! Whatever my highschool pals call it now, we're still bestfriends. Haha! And I friggin' love you all hunny!
------------------------------------------------------------------------------
I went gaga over some teen's dream of romance and lost my sanity for a moment or two.
I lost things, people who were and will always will be dear to me. I almost lost what there still is with me. And I don't want to lose them.
I don't want to lose my friends, those real friends who stood by me. Those friends that I call my 2nd family.
I don't want to lose my family. My family had been there for me, that for all my life I know won't turn their backs on me.
I don't want to lose the last of sanity, for if I lose this, I wouldn't be able to keep what I don't want to lose.
AKO ANG DAKILANG TOKWA NG CAVITE.
*bow*
*bow*
Wednesday, November 19, 2008
And beyond? Haha!
Aba! Mukha yatang balik na naman ako sa blogging scene. Haha!
Nagbabalik na nga ba ko? Di bale, malamang ikatutuwa ng "kapatid" ko toh.
Haha! Asa na lang ako. Kasi parang, parang lang naman, nakakalimutan niya na ko.
T_T
Ewan, bahala na. Haha! Hindi ako nag-online para lang magrants.
Kanina, bandang 12:00 ng tanghali.
Nanunuod ako ng balitanghali sa Qtv. Ang daldal ko. Lumabas ang part kung saan pinapakita nila si Manny Pacquiao habang nagtetraining. Half naked ang Pilipinong boksengero. Mabilis ang galaw, tapos, bigla akong napabulalas ng "AYOKO NG NEWS ABOUT KAY PACMAN! AMPOKWANG! GUSTO KO NG NEWS NG ABOUT SA ECONOMY!"
Napatingin na lang ang pinsan ko sa'ken. Haha! Eh sa 'yun naman talaga ang gusto kong mapanuod eh! Aangal ka pa! Nakikibasa ka na nga lang. Haha!
May napanuod naman ako na ukol nga sa gusto kong malaman, kung bumagsak na naman ba ng pagkatindi-tindi ang ekonomiya ng bansa, mga kaguluhan sa napakaduming pulitika, overseas news, etc. Pero may balita na kinasangkutan ng pangulo at ni press secretary Dureza ang napatawa ako. Haha! OHA! Kita niyo? Natawa ako. Haha!
"Bless the president so we will have forebearance, good health, the tolerance to lead the nation up to 2010, and perhaps who knows, even beyond."
- Press Secretary and Presidential spokesperson Jesus Dureza
'Yan ang linyang ikinatawa ko. Ikinatawa at ikinagulat din ni Pangulong Gloria Macapagal Arroyo. Kitang kita naman sa telebisyon ang reaksiyon ng mahal nating pangulo di ba? Haha! Hindi ko alam kung sarcastic ba si Mr. Dureza or what eh.
"and perhaps who knows, even beyond." Sa tingin ba niya mapapayagan 'yan ng mamamayan? Haha!
Ewan.
Ikaw? Anong masasabi mo? Kasi ako, wala akong masabi eh! Ibang klase ka Mr. Press Secretary and Presidential Spokesperson. Haha! Isa kang malaking, PATAWA!!! Haha!
And infairness to you sir, napatawa mo talaga ko sa gitna ng aking pagmumuni-muni. Haha!
Oh siya, siya, ako'y mapapagalitan na ng aking ina. Overtime na daw ako dito sa tapat ng computer eh! Haha!
Nagbabalik na nga ba ko? Di bale, malamang ikatutuwa ng "kapatid" ko toh.
Haha! Asa na lang ako. Kasi parang, parang lang naman, nakakalimutan niya na ko.
T_T
Ewan, bahala na. Haha! Hindi ako nag-online para lang magrants.
Kanina, bandang 12:00 ng tanghali.
Nanunuod ako ng balitanghali sa Qtv. Ang daldal ko. Lumabas ang part kung saan pinapakita nila si Manny Pacquiao habang nagtetraining. Half naked ang Pilipinong boksengero. Mabilis ang galaw, tapos, bigla akong napabulalas ng "AYOKO NG NEWS ABOUT KAY PACMAN! AMPOKWANG! GUSTO KO NG NEWS NG ABOUT SA ECONOMY!"
Napatingin na lang ang pinsan ko sa'ken. Haha! Eh sa 'yun naman talaga ang gusto kong mapanuod eh! Aangal ka pa! Nakikibasa ka na nga lang. Haha!
May napanuod naman ako na ukol nga sa gusto kong malaman, kung bumagsak na naman ba ng pagkatindi-tindi ang ekonomiya ng bansa, mga kaguluhan sa napakaduming pulitika, overseas news, etc. Pero may balita na kinasangkutan ng pangulo at ni press secretary Dureza ang napatawa ako. Haha! OHA! Kita niyo? Natawa ako. Haha!
"Bless the president so we will have forebearance, good health, the tolerance to lead the nation up to 2010, and perhaps who knows, even beyond."
- Press Secretary and Presidential spokesperson Jesus Dureza
'Yan ang linyang ikinatawa ko. Ikinatawa at ikinagulat din ni Pangulong Gloria Macapagal Arroyo. Kitang kita naman sa telebisyon ang reaksiyon ng mahal nating pangulo di ba? Haha! Hindi ko alam kung sarcastic ba si Mr. Dureza or what eh.
"and perhaps who knows, even beyond." Sa tingin ba niya mapapayagan 'yan ng mamamayan? Haha!
Ewan.
Ikaw? Anong masasabi mo? Kasi ako, wala akong masabi eh! Ibang klase ka Mr. Press Secretary and Presidential Spokesperson. Haha! Isa kang malaking, PATAWA!!! Haha!
And infairness to you sir, napatawa mo talaga ko sa gitna ng aking pagmumuni-muni. Haha!
Oh siya, siya, ako'y mapapagalitan na ng aking ina. Overtime na daw ako dito sa tapat ng computer eh! Haha!
Tuesday, November 18, 2008
PIxelated Memories of the Beloved
August 23, 2008. Despidida namin. Buhay na buhay pa ang Aunt Cynthia ko dyan. Ang sarap alalahanin ng mga ngiti niya nang mga oras na 'yan. Ang yours truly niyo ay may dalawang bodyguard! Haha! Katuwa noh?
Pero may mas gusto akong picture niya. Noong nasa Germany siya. Last visit niya sa bestfriend niya doon.
Pagpasensiyahan niyo na kung masyadong maliit ang picture. Ganyan talaga eh.
Miss ko na talaga Auntie ko. Sigh. I learned a lesson. And I learned it the hard way. Which absolutley suck big time!
Ika nga ng Auntie ko, "Maikli lang ang buhay." Tama nga naman, hindi ba? Live as if you were to die tomorrow. And she absolutely have had lived it the way she was obviously happy with. The family misses her. Cancer took her away from us. But at least she's no longer in pain, di ba?
The day we lost her, we were crying. non stop. But her cold lifeless lips curves to a delicate peaceful smile. And then, no more tears. There's only stories about her, good stories. She's with the Lord, her beloved Creator.
WE LOVE AND MISS YOU.
Monday, November 17, 2008
Ako. Kahapon. Ngayon.
Sinulat ko tong blog post na toh sa papel. Bahala na ang mga foreigner kong mambabasa maghanap ng subtitles nila. Tinatamad kasi ako mag-english eh. Haha!
May kwento ako. Pake mo ba?! Haha! Eh gusto ko magkwento eh! Blog ko naman toh! Haha!
Nov. 16, 2008
Hindi ko alam ang oras.
Wala akong cellphone. Kumpiskado ng mahal kong ina. May punctured wound ako sa right cheek, sa baba ng aking mata, nasapak ako ng mahal kong kuya. May bowl ako ng natuyo ng suka sa kasasaw-saw ko ng tempura na chichiria. Yummy! Haha!
Natapos na ang novena na inaalay para sa namayapa ko ng Aunt Cynthia. Mainit dito sa kwarto kong magulo. Tanging ang ilaw lamang na madalang kong gamitin ang bukas.
Kanina, bago ako magsulat, nagbabasa ako ng libro, bigay sa'ken ng boyfriend ko. "The Essence of the Thing" by Madeleine St. John. Ang istorya ay tungkol kay Nicola Gatling at Jonathan na hindi ko maalala ang apelyido.
Ika nga ng libro; "A haunting & hilarious novel about the things women will do to hold on to love. And the things men will do to escape it." Nang mabasa ko toh, natawa ako. Haha! Kita niyo, natawa na naman ako. Haha!
Flashback.
Ang patriyarkal kong relasyon kay Arbin Keljun S. Napoco noong 4th year ako. 11 buwan at 8 araw na relasyon. Bawal ang noodles, pansit canton, coffee, softdrinks.
Bawal ang soccer. "mag-quit ka na sa soccer." Bawal magsend ng sms sa ibang tao. "Sino tong iba na nagtetext sa'yo?" School-bahay-school. 'Yan ang gusto niya. Nabulag ako sa kanya. Langya! Akalain niyong nakatiis ako sa ganoong relasyon? Haha! Natatawa na lang ako sa katangahan ko noon. Pero 'wag ka! nagawa kong magkaroon ng "backstage affair" noong mga panahong yun! Kaya hindi ko na tuloy ma-imagine na 1 buwan din akong nagluksa sa pagkawala niya! At kung tutuusin, walang love sa 11 buwan na 'yun. Lust lang.
Sipa sa kasalukuyan.
1 dekada at 7 taon. Sa loob ng 1 dekada at 7 taon kong pamumuhay sa mundong ito, sa lipunang ito, lumaki akong lihis sa inaasahan sa akin ng aking pamilya. Isa kong tokwa't kalahating carrots ika nga. Ipagpatawad ang Food Curse ko. Ang tokwa ay gago, samantalang ang carrots ay tanga. Akalain niyong alam ko ang katotohanang iyon? Pero hindi halata ang pagkacarrots ko noh? Sabihin na lang natin na nagpaka-carrots ako. Iyon na lang.
Sa loob ng 2 buwan, 18 na ko. Ang bilis ba ng panahon? Bakit parang nababagalan yata ako. Teka! Hindi nga pala "parang". Talagang nababagalan ako. Haha! Pagpasensiyahan naman ako. Nagmamadali lang ako. Haha! Kaloka!
Flashback.
Ang mga reporters ng CNN, nag-uulat para sa U.S presidency. Obama & Biden, democrats. Mccain & Palin, republicans. Ang ugong ng mga pangalan nila. Ang sakit sa tenga. Pero nanunuod ang auntie ko. Nagrereact ang auntie ko. Haha! Nakakatuwa siyang tingnan na nagcocomment. Sa bagay, American citizen na siya eh. Ilang taon din siyang nanirahan doon. Doon na rin na-diagnose na may cancer siya. Breast cancer survivor. Bone cancer.
*Ilang linggo pagkatpos, sa loob ng kwarto*
Umuungol siya sa sakit. Unti-unti siyang pinapatay ng sakit niya, bone cancer. Ang sakit. Wala akong magawa. Hindi ko rin naman alam ang gagawin eh. Gusto ko lang umuwi. Itinuon ko na lang ang aking atensyon sa panunuod ng Totally Spies sa Disney channel. Ika nga ng pinsan ko, "Ang hilig mo manuod ng kengkoy! Haha!"
Oha! Saan ka pa?! Haha! 10:00 am. Ang init! Ang tingkad ng kulay ng araw, pinagpapawisan ang kasingit-singitan ng katawan ko.
*Fast forward*
October 14, 2008. Birthday ng boyfriend kong mahal. Pumaparty si boyfriend, ako naman nagdi-dial ng digits niya sa cellie ko habang naiyak. 6:15 pm ng araw din na yun, natapos na ang paghihirap ng Aunt Cynthia ko. Ring. Ring. "Mosh?!" "Mosh! T_T" "'Wag ka na umiyak" ........ Naputol ang linya. Bobong network.
After 2 weeks, umuwi na kami ng Cavite.
Sipa sa kasalukuyan.
Anniversary ng PES. Nov 7, 2008. Nagpunta ako kasama ang isa sa highschool bestfriend ko, si boyfriend at ang Cavite chapter, partida, kulang kulang ang chapter noong nagpunta. Haha! Ang saya. Pagod pagka-uwi, pero ayos lang. Gaya nga ng nabanggit ko kanina, masaya, kaya worth it ang pagod ko, di ba?! Nov. 12, 2008. Happy BEERday Whiz. Ang saya ng gabing 'yun. Kinabukasan. 'Wag mo ng alamin ang mga sumunod na pangyayari.
Essence of the thing. Essence of the thing.
Eto na naman ang simula ng basag basag kong pamumuhay.
Malamang sangkaterbang sermon ang aabutin ko sa Dood ko nito. Haha! Baka matunaw na lang ako sa sermon niya 'pag nagkataon. Haha! Nasaan na kaya ako ngayon? 'Yung ako na matino? 'Yung matalino? Teka! Matalino nga ba ko? Parang hindi na oo. Haha! Ampokwang! Ang gulo ko noh?!Ano ba ang nangyari sa akin?! Nasaan na ko?
Nasaan na ko sa tingin mo? Oras na para magsimula sa paghahanap ko.
Ang sarili ko....
Nasaan na ko.......
May kwento ako. Pake mo ba?! Haha! Eh gusto ko magkwento eh! Blog ko naman toh! Haha!
Nov. 16, 2008
Hindi ko alam ang oras.
Wala akong cellphone. Kumpiskado ng mahal kong ina. May punctured wound ako sa right cheek, sa baba ng aking mata, nasapak ako ng mahal kong kuya. May bowl ako ng natuyo ng suka sa kasasaw-saw ko ng tempura na chichiria. Yummy! Haha!
Natapos na ang novena na inaalay para sa namayapa ko ng Aunt Cynthia. Mainit dito sa kwarto kong magulo. Tanging ang ilaw lamang na madalang kong gamitin ang bukas.
Kanina, bago ako magsulat, nagbabasa ako ng libro, bigay sa'ken ng boyfriend ko. "The Essence of the Thing" by Madeleine St. John. Ang istorya ay tungkol kay Nicola Gatling at Jonathan na hindi ko maalala ang apelyido.
Ika nga ng libro; "A haunting & hilarious novel about the things women will do to hold on to love. And the things men will do to escape it." Nang mabasa ko toh, natawa ako. Haha! Kita niyo, natawa na naman ako. Haha!
Flashback.
Ang patriyarkal kong relasyon kay Arbin Keljun S. Napoco noong 4th year ako. 11 buwan at 8 araw na relasyon. Bawal ang noodles, pansit canton, coffee, softdrinks.
Bawal ang soccer. "mag-quit ka na sa soccer." Bawal magsend ng sms sa ibang tao. "Sino tong iba na nagtetext sa'yo?" School-bahay-school. 'Yan ang gusto niya. Nabulag ako sa kanya. Langya! Akalain niyong nakatiis ako sa ganoong relasyon? Haha! Natatawa na lang ako sa katangahan ko noon. Pero 'wag ka! nagawa kong magkaroon ng "backstage affair" noong mga panahong yun! Kaya hindi ko na tuloy ma-imagine na 1 buwan din akong nagluksa sa pagkawala niya! At kung tutuusin, walang love sa 11 buwan na 'yun. Lust lang.
Sipa sa kasalukuyan.
1 dekada at 7 taon. Sa loob ng 1 dekada at 7 taon kong pamumuhay sa mundong ito, sa lipunang ito, lumaki akong lihis sa inaasahan sa akin ng aking pamilya. Isa kong tokwa't kalahating carrots ika nga. Ipagpatawad ang Food Curse ko. Ang tokwa ay gago, samantalang ang carrots ay tanga. Akalain niyong alam ko ang katotohanang iyon? Pero hindi halata ang pagkacarrots ko noh? Sabihin na lang natin na nagpaka-carrots ako. Iyon na lang.
Sa loob ng 2 buwan, 18 na ko. Ang bilis ba ng panahon? Bakit parang nababagalan yata ako. Teka! Hindi nga pala "parang". Talagang nababagalan ako. Haha! Pagpasensiyahan naman ako. Nagmamadali lang ako. Haha! Kaloka!
Flashback.
Ang mga reporters ng CNN, nag-uulat para sa U.S presidency. Obama & Biden, democrats. Mccain & Palin, republicans. Ang ugong ng mga pangalan nila. Ang sakit sa tenga. Pero nanunuod ang auntie ko. Nagrereact ang auntie ko. Haha! Nakakatuwa siyang tingnan na nagcocomment. Sa bagay, American citizen na siya eh. Ilang taon din siyang nanirahan doon. Doon na rin na-diagnose na may cancer siya. Breast cancer survivor. Bone cancer.
*Ilang linggo pagkatpos, sa loob ng kwarto*
Umuungol siya sa sakit. Unti-unti siyang pinapatay ng sakit niya, bone cancer. Ang sakit. Wala akong magawa. Hindi ko rin naman alam ang gagawin eh. Gusto ko lang umuwi. Itinuon ko na lang ang aking atensyon sa panunuod ng Totally Spies sa Disney channel. Ika nga ng pinsan ko, "Ang hilig mo manuod ng kengkoy! Haha!"
Oha! Saan ka pa?! Haha! 10:00 am. Ang init! Ang tingkad ng kulay ng araw, pinagpapawisan ang kasingit-singitan ng katawan ko.
*Fast forward*
October 14, 2008. Birthday ng boyfriend kong mahal. Pumaparty si boyfriend, ako naman nagdi-dial ng digits niya sa cellie ko habang naiyak. 6:15 pm ng araw din na yun, natapos na ang paghihirap ng Aunt Cynthia ko. Ring. Ring. "Mosh?!" "Mosh! T_T" "'Wag ka na umiyak" ........ Naputol ang linya. Bobong network.
After 2 weeks, umuwi na kami ng Cavite.
Sipa sa kasalukuyan.
Anniversary ng PES. Nov 7, 2008. Nagpunta ako kasama ang isa sa highschool bestfriend ko, si boyfriend at ang Cavite chapter, partida, kulang kulang ang chapter noong nagpunta. Haha! Ang saya. Pagod pagka-uwi, pero ayos lang. Gaya nga ng nabanggit ko kanina, masaya, kaya worth it ang pagod ko, di ba?! Nov. 12, 2008. Happy BEERday Whiz. Ang saya ng gabing 'yun. Kinabukasan. 'Wag mo ng alamin ang mga sumunod na pangyayari.
Essence of the thing. Essence of the thing.
Eto na naman ang simula ng basag basag kong pamumuhay.
Malamang sangkaterbang sermon ang aabutin ko sa Dood ko nito. Haha! Baka matunaw na lang ako sa sermon niya 'pag nagkataon. Haha! Nasaan na kaya ako ngayon? 'Yung ako na matino? 'Yung matalino? Teka! Matalino nga ba ko? Parang hindi na oo. Haha! Ampokwang! Ang gulo ko noh?!Ano ba ang nangyari sa akin?! Nasaan na ko?
Nasaan na ko sa tingin mo? Oras na para magsimula sa paghahanap ko.
Ang sarili ko....
Nasaan na ko.......
Subscribe to:
Posts (Atom)
